loader image

جستجو

Cooperation between Egypt and the North Atlantic Council

کریدل:
همکاری مصر و شورای آتلانتیک شمالی

مرکز مطالعات سورین

چکیده

وبگاه «کریدل» در یادداشت تازه خود با اشاره به همکاری مصرو وشورای آتلانتیک شمالی، نوشت: این ائتلاف ‌به‌عنوان بازوی ناتو در نظر گرفته می‌شود و توسط یک افسر آمریکایی که فرماندهی ناوگان پنجم آمریکا را بر عهده دارد، که مقر آن در بحرین است، رهبری می‌شود.

فهرست مطالب

به‌گزارش مرکز مطالعات سورین، وبگاه کریدل در یادداشت تازه خود نوشت: در 12 دسامبر 2022، نیروی دریایی مصر فرماندهی گروه عملیات ترکیبی تازه تاسیس 153 (‌سی‌تی‌اف 153) را به جای نیروی دریایی آمریکا به عهده گرفت. ‌

سی‌تی‌اف 153 مسئول کنترل ترافیک دریایی در دریای سرخ است و چهارمین واحد از نیروهای CMF است، یک ائتلاف بین‌المللی که در سال 2001 توسط آمریکا و متحدانش در ناتو تأسیس شد تا بر آبراه‌های غرب‌آسیا‌‌‌‌‌‌ متمرکز شود.

علاوه بر ‌سی‌تی‌اف 153، CMF شامل سه ناوگان دیگر نیز می‌شود: ‌سی‌تی‌اف 150، که «خارج از خلیج‌فارس‌‌‌‌‌‌» در دریای عمان فعالیت می‌کند.

‌سی‌تی‌اف 151 که در «مبارزه با دزدی دریایی» تخصص دارد و ‌سی‌تی‌اف 152 که در آب‌های خلیج‌فارس‌‌‌‌‌‌ فعالیت می‌کند.

این ائتلاف ‌به‌عنوان بازوی ناتو در نظر گرفته می‌شود و توسط یک افسر آمریکایی که فرماندهی ناوگان پنجم آمریکا را بر عهده دارد، که مقر آن در بحرین است، رهبری می‌شود.

ایجاد این اتحاد و چهار واحد آن منعکس‌کننده تغییر در سیاست امنیتی آمریکا در دریاها است:

به جای اینکه نیروهای آمریکایی مسئولیت حفاظت از خطوط دریایی را به عهده بگیرند، پنتاگون با متحدان منطقه‌ای برای ایمن‌سازی آبراه‌ها شریک خواهد شد

. فرماندهی مصر بر ‌سی‌تی‌اف 153 در دریای سرخ نشان‌دهنده یک موقعیت سیاسی جدید برای قاهره است که نگرانی‌هایی را در مورد درگیری‌های احتمالی با ایران، دخالت مستقیم مصر در جنگ یمن و تنش‌های احتمالی با روسیه و چین ایجاد می‌کند.

در تلاش برای بازگرداندن روسیه ‌به‌عنوان یک قدرت پیشرو جهانی، ولادیمیر پوتین ممکن است در آرزوی بازگشت به سیستم یالتا باشد، سیستمی که بر اساس اصل برژنف مبتنی بر اشتراک «حوزه نفوذ» و حاکمیت محدود کشورهای وابسته است.

 برخلاف انتظارات غرب، سال اول جنگ نشان داد که روسیه منزوی نیست و قادر است شرکای تجاری اروپایی و غربی را با دیگران در کوتاه مدت و میان‌مدت جایگزین کند. ‌به‌عنوان مثال، چین و هند ‌به‌عنوان بازار گاز و نفت روسیه جایگزین اروپا شده‌اند.

با این حال، ادامه تشدید تحریم‌های تجاری و مالی در درازمدت احتمالاً مسکو را در موقعیت دشواری قرار می‌دهد، به‌ویژه در دستیابی به مؤلفه‌های فناوری غربی. این امر می‌تواند منجر به فعالیت شدید روسیه با متحدانش در سراسر جهان شود و شکاف‌های بیشتری را بین دو قطب جهانی ایجاد کند.

با شروع درگیری روسیه و اوکراین، آمریکا نیاز به یک سیاست امنیتی جدید در دریای مدیترانه و دریای سرخ را تشخیص داد تا موقعیت سودمند چندین دهه‌ای خود در منطقه را تضمین کند. همچنین بهبود روابط با کشورهای عربی – ‌به‌ویژه کشورهای خلیج‌فارس‌‌‌‌‌‌ که در پی ریاست‌جمهوری جو بایدن بدتر شده بود، ضروری بود.

رویدادهای سال گذشته، از جمله افزایش فعالیت‌های نظامی روسیه و افزایش درگیری با چین، به تلاش‌های مجدد غرب برای متحد‌کردن آمریکا و اروپا، تقویت ناتو و بسیج متحدان در به اصطلاح «دنیای دموکراتیک» علیه «اقتدارگرایان» منجر شده است.

منطقه دریای سرخ و نقاط گلوگاه دریایی کلیدی مانند کانال سوئز، باب المندب و تنگه هرمز به دلیل این رقابت جهانی قدرت در میان بی‌ثباتی مداوم در غرب‌آسیا‌‌‌‌‌‌ و شمال آفریقا اهمیت فزاینده‌ای پیدا کرده‌اند.

تنگه باب المندب، ‌به‌ویژه، نقطه حساسی برای کشتیرانی از طریق کانال سوئز است و برای مصر و اقتصاد جهانی ارزش استراتژیک حیاتی دارد

. با توجه به این عوامل، مصر گام‌هایی برای توسعه توان دریایی خود برداشته و توان خود را برای مداخله نظامی برای حفاظت از امنیت تنگه مشخص کرده است.

سیسی با اشاره به جنگ در یمن به جرأت می‌گوید: «مصر حق مداخله نظامی برای جلوگیری از کنترل یا بستن تنگه توسط حوثی‌ها را دارد، زیرا این امر «اثرات منفی بر تجارت در کانال استراتژیک سوئز و درآمد کشورش خواهد داشت».

در سال‌های اخیر، واشنگتن از قاهره خواسته است تا توانایی‌های دریایی خود را در غرب‌آسیا‌‌‌‌‌‌ و شمال آفریقا افزایش دهد.

کشف میادین گاز طبیعی در این مناطق و عدم وجود یک «حافظ آمریکایی» قابل اعتماد در دوران دولت دونالد ترامپ، منجر به رقابت شدید بین کشورهای ساحلی برای دسترسی به این منابع شده است.

قاهره برای اهداف بازدارندگی و تضمین کنترل بیشتر بر زیرساخت‌های استراتژیک خود و حفاظت از سکوهای انرژی دریایی خود، توسعه قابلیت‌های دریایی خود را شروع کرد و ناوگانش را برای عملیات در خارج از آب‌هایش آماده کرده است.

از ارکان اصلی این برنامه می‌توان به توسعه زیرساخت‌های نظامی و ساخت پایگاه‌های دریایی جدید مصر در برخی نقاط استراتژیک مانند «پایگاه دریایی برنیس» در نزدیکی مرز سودان و پایگاه «راس جرقوب» در دریای مدیترانه در نزدیکی مرز لیبی اشاره کرد.

به گفته احمد مولانا، محقق مصری ژئوپلیتیک، «حضور متحدان واشنگتن در دریای سرخ و منطقه مدیترانه برای استراتژی امنیتی آمریکا که در اکتبر 2022 اعلام شد، بسیار مهم است».

استراتژی امنیتی جدید آمریکا تاکید می‌کند که «نقطه درگیری با چین در ده سال آینده در اقیانوس آرام و اقیانوس هند خواهد بود.»

با وجود جنگ در اوکراین و درگیری‌ها در چندین منطقه، واشنگتن معتقد است که چین تنها کشوری است که واقعاً قادر است هژمونی آمریکا را به چالش بکشد و نظم جهانی را تغییر دهد.